|
Crònica efectuada 11/08/2026… Visualitzant quelcom molt molt anhelat… Guanyar-me una plaça pel mundial d’Ironman a Hawaii 🌺
👇 11/08 Passió incansable per Hawaii! Fa 20 anys que tenia al cap fer un triatló de llarga distància, l’Ironman. El 2004 era quelcom poc conegut al meu entorn, a Osona, ben pocs en fèien. El 2005 vaig fer el meu primer triatló, l’olímpic de Banyoles, on vaig conèixer el mític i llegendari triatleta de llarga Marcel Zamora. Durant 15 anys vaig visualitzar que ho podia aconseguir. Els meus grans objectius eren baixar de 3 h en marató, baixar de 10 h en un Ironman i aconseguir un slot per anar al mundial. Per arribar-hi he necessitat 7 intents i 9 anys de tenacitat. 2011 m'estrenava a la distància. Quatre anys després vaig aconseguir el primer sub10 i, onze anys més tard, un slot molt treballat. No m’agrada parlar de renúncies, sinó d’escollir dedicar-hi moltes hores i energia física, mental i emocional. Des del 2010 he entrenat entre 550 i 750 hores anuals, intentant optimitzar cada detall i adaptar-me al pas dels anys. He cuidat més que mai la nutrició i el descans, entenent que ja no recupero com als 30 o 35. Només jo sé tot el que he lluitat, els dubtes i els moments grisos, però també el foc intern que no s’apagava cada octubre veient l'iron de Hawaii. Crec que he aconseguit extreure el màxim potencial biològic —o gairebé— del meu cos i de la meva ment, tot i no ser un esportista professional. 17 preparacions, 16 sortides, 15 full distance acabats, 7 sub10, una millor marca de 9h11’ i un slot directe per al mundial de Hawaii amb podi inclòs GE40-44. Tenby 13 de setembre (Gal·les), sempre seràs un record molt viscut i sentit. La disciplina i la determinació de tot un any han valgut la pena. Ha estat molt dur i, alhora, molt reconfortant. No puc parar d’emocionar-me. #consistencyiskey Tenim una capacitat de millora enorme, però sovint només hi dediquem una part del que podriem i escollim. Cal tenir prioritats, confiar i creure que podem aconseguir molt. També cal saber filtrar tota la informació i convertir-la en acció. Realitat i ambició, sempre. En un altre post explicaré com m’he preparat i com he intentat executar-ho durant aquests últims 12 mesos. Els moments difícils formen part del joc. Hem de viure el present i tenir propòsits, projectes i il·lusions: és el que ens fa vibrar. Tinc molta pau interior en aquest projecte i molt agraït a tothom que m’ha ajudat en el camí, especialment a la meva família, als meus pares, a la meva parella i al meu fill. Els rivals, companys de dorsal m'han exigit i m'han fet assolir un nivell pas a pas que mai hagués imaginat. GRÀCIES Jordi -- (ESP) Crónica del 11/08/2026… Visualizando algo muy, muy anhelado… Ganarme una plaza para el Mundial de Ironman en Hawái 🌺 👇 11/08 ¡Pasión incansable por Hawái! Hace 20 años que tenía en mente hacer un triatlón de larga distancia, el Ironman. En 2004 era algo poco conocido en mi entorno, en Osona; éramos muy pocos los que lo practicábamos. En 2005 hice mi primer triatlón, el olímpico de Banyoles, donde conocí al mítico y legendario triatleta de larga distancia Marcel Zamora. Durante 15 años visualicé que podía conseguirlo. Mis grandes objetivos eran bajar de 3 h en maratón, bajar de 10 h en un Ironman y conseguir una plaza para disputar el Mundial. Para llegar hasta aquí he necesitado 7 intentos y 9 años de perseverancia. En 2011 me estrenaba en la distancia. Cuatro años después conseguí mi primer sub10 y, once años más tarde, una plaza muy trabajada. No me gusta hablar de renuncias, sino de escoger dedicar muchas horas y energía física, mental y emocional. Desde 2010 he entrenado entre 550 y 750 horas anuales, intentando optimizar cada detalle y adaptándome al paso de los años. He cuidado más que nunca la nutrición y el descanso, entendiendo que ya no recupero como a los 30 o 35. Solo yo sé todo lo que he luchado, las dudas y los momentos grises, pero también el fuego interno que no se apagaba cada octubre al ver el Ironman de Hawái. Creo que he conseguido extraer el máximo potencial biológico —o casi— de mi cuerpo y de mi mente, aunque no sea, ni mucho menos, un deportista profesional. 17 preparaciones, 16 salidas, 15 pruebas full distance terminadas, 7 sub10, una mejor marca de 9 h 11’ y una plaza directa para el Mundial de Hawái, con podio incluido en la categoría GE40-44. Tenby (Gales, UK), 13 de setiembre, siempre serás un recuerdo muy vivido y sentido. La disciplina y la determinación de todo un año han valido la pena. Ha sido muy duro y, al mismo tiempo, muy reconfortante. No puedo dejar de emocionarme. #consistencyiskey Tenemos una capacidad de mejora enorme, pero a menudo solo le dedicamos una parte de lo que podríamos y elegimos dedicarle. Hay que tener prioridades, confiar y creer que podemos conseguir grandes cosas. También hay que saber filtrar toda la información y convertirla en acción. Realidad y ambición, siempre. En otro post explicaré cómo me he preparado y cómo he intentado ejecutar todo de la forma más solvente posible durante estos últimos 12 meses. Los momentos difíciles forman parte del juego. Tenemos que vivir el presente y tener propósitos, proyectos e ilusiones: es lo que nos hace vibrar. Siento mucha paz interior con este proyecto y estoy muy agradecido a todos los que me han ayudado en el camino, especialmente a mi familia, a mis padres, a mi pareja y a mi hijo. Los rivales y compañeros de dorsal me han exigido y me han ayudado a alcanzar, paso a paso, un nivel que nunca habría imaginado. ¡GRACIAS! Jordi -- (POR) Crónica de 11/08/2026… Visualizando algo muito, muito desejado… Conquistar uma vaga para o Campeonato do Mundo de Ironman no Havai 🌺** 👇 11/08 Paixão incansável pelo Havai! Há 20 anos que tinha na cabeça fazer um triatlo de longa distância, o Ironman. Em 2004 era algo pouco conhecido no meu meio, em Osona; éramos muito poucos os que o praticávamos. Em 2005 fiz o meu primeiro triatlo, o olímpico de Banyoles, onde conheci o mítico e lendário triatleta de longa distância Marcel Zamora. Durante 15 anos visualizei que o poderia conseguir. Os meus grandes objetivos eram baixar das 3 horas na maratona, baixar das 10 horas num Ironman e conquistar uma vaga para disputar o Campeonato do Mundo. Para chegar até aqui precisei de 7 tentativas e 9 anos de perseverança. Em 2011 estreei-me na distância. Quatro anos depois consegui o meu primeiro sub10 e, onze anos mais tarde, uma vaga muito trabalhada. Não gosto de falar em renúncias, mas sim em escolher dedicar muitas horas e energia física, mental e emocional. Desde 2010 tenho treinado entre 550 e 750 horas por ano, tentando otimizar cada detalhe e adaptar-me à passagem dos anos. Cuidei mais do que nunca da alimentação e do descanso, compreendendo que já não recupero como aos 30 ou 35 anos. Só eu sei tudo aquilo por que lutei, as dúvidas e os momentos difíceis, mas também o fogo interior que não se apagava a cada outubro, ao ver o Ironman do Havai. Acredito que consegui extrair o máximo potencial biológico —ou quase— do meu corpo e da minha mente, apesar de não ser, de forma alguma, um atleta profissional. 17 preparações, 16 partidas, 15 provas full distance concluídas, 7 sub10, uma melhor marca de 9h11’ e uma vaga direta para o Campeonato do Mundo do Havai, com pódio incluído na categoria GE40-44. Tenby (País de Gales, UK), 13 de setembro, serás sempre uma memória muito vivida e sentida. A disciplina e a determinação de todo um ano valeram a pena. Foi muito duro e, ao mesmo tempo, muito gratificante. Não consigo parar de me emocionar. #consistencyiskey Temos uma enorme capacidade de melhorar, mas muitas vezes dedicamos apenas uma parte daquilo que poderíamos e escolhemos dedicar. É preciso ter prioridades, confiar e acreditar que podemos alcançar muito. Também é necessário saber filtrar toda a informação e transformá-la em ação. Realidade e ambição, sempre. Num outro post explicarei como me preparei e como tentei executar tudo da forma mais consistente possível ao longo destes últimos 12 meses. Os momentos difíceis fazem parte do jogo. Temos de viver o presente e ter objetivos, projetos e sonhos: é isso que nos faz vibrar. Sinto muita paz interior com este projeto e estou muito grato a todos os que me ajudaram ao longo do caminho, especialmente à minha família, aos meus pais, à minha companheira e ao meu filho. Os rivais e companheiros de dorsal exigiram muito de mim e ajudaram-me a alcançar, passo a passo, um nível que nunca teria imaginado. OBRIGADO! Jordi -- (ENG) Race report from 11/08/2026… Visualising something I have long, longed for… Earning a place at the Ironman World Championship in Hawaii 🌺 👇 11/08 An endless passion for Hawaii! For 20 years, I had it in my mind to complete a long-distance triathlon: an Ironman. Back in 2004, it was still something relatively unknown in my circle and in Osona; very few of us were involved in the sport. In 2005, I completed my first triathlon, the Banyoles Olympic-distance race, where I met the legendary long-distance triathlete Marcel Zamora. For 15 years, I visualised that I could achieve it. My three major goals were to run a marathon in under 3 hours, go under 10 hours in an Ironman and earn a place at the World Championship. To get there, I needed 7 attempts and 9 years of perseverance. I made my debut at the distance in 2011. Four years later, I achieved my first sub-10, and eleven years after that, I finally earned a hard-fought slot. I do not like to talk about sacrifices, but rather about choosing to dedicate many hours and a great deal of physical, mental and emotional energy to the goal. Since 2010, I have trained between 550 and 750 hours a year, continually trying to optimise every detail and adapt to the passing of time. I have taken greater care of my nutrition and recovery than ever before, understanding that I no longer recover as I did at 30 or 35. Only I know everything I have fought for, the doubts and the difficult moments, but also the inner fire that refused to go out every October when I watched the Ironman in Hawaii. I believe I have managed to extract the maximum biological potential —or almost— from my body and mind, despite not being a professional athlete by any means. 17 training preparations, 16 race starts, 15 full-distance finishes, 7 sub-10-hour finishes, a personal best of 9:11 and a direct slot to the Ironman World Championship in Hawaii, including a podium finish in the 40–44 age group. Tenby (Wales, UK),13th of september, you will always be a deeply lived and deeply felt memory. The discipline and determination of an entire year were worth it. It has been incredibly hard and, at the same time, deeply rewarding. I cannot stop getting emotional. #consistencyiskey We have an enormous capacity to improve, but we often dedicate only a fraction of what we could and choose to dedicate. We need priorities, trust and the belief that we can achieve great things. We also need to learn how to filter all the information available and turn it into action. Reality and ambition, always. In another post, I will explain how I prepared and how I tried to execute everything as consistently and effectively as possible over the last 12 months. Difficult moments are part of the game. We have to live in the present while having goals, projects and dreams: they are what make us feel alive. I feel a deep inner peace with this project and I am immensely grateful to everyone who has helped me along the way, especially my family, my parents, my partner and my son. My rivals and fellow competitors pushed me and helped me reach, step by step, a level I never would have imagined. THANK YOU! Jordi
0 Comments
Leave a Reply. |
El meu blogUna barreja d'opinió, crònica i literatura científica. Espero que t'aporti algun granet de sorra!! Xarxes socialsEntrades Blog
September 2026
Webs d'interÈsCol·laboradors |